ျပည့္စုံျခင္းျဖင့္
ေအာင္ျမင္နိဳင္ေသာ ကြ်ႏု္ပ္တို႔ဘ၀
ကြ်ႏု္ပ္တို႔
လူသား(သတၱ၀ါ)တိုင္း လူရယ္လို႔ ျဖစ္လာလွ်င္ ခႏၶာငါးပါး၊ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါးကို ခဏတာ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္
ရၾကမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ဤသို႔ေသာ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ကို ျမတ္ဗုဒၶသည္ သူ၏ ေလးအသေခ်ၤႏွင့္ ကမၻာတစ္သိန္းတိုင္တိုင္
ၾကာျမင့္စြာေသာ ကာလပတ္လုံး ပါရမီဆယ္ပါး အျပားသုံးဆယ္တို႔ကို ခတ္ခတ္ခဲခဲ ပင္ပင္ပမ္းပမ္း
ျဖည့္က်င့္ ဆည္းပူးေတာ္မူျပီးမွ ရ႐ွိအပ္ေသာ သဗၺညဳတ ေရႊဉာဏ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးျဖင့္ ‘မႏုႆတၱဘာေ၀ါ
ဒုလႅေဘာ’ - ဟူ၍ မိန္႔ၾကားေတာ္ မူခဲ့ပါ၏။ မိမိတို႔သည္ အလြန္႔အလြန္
ရခဲလွစြာေသာ လူ႔ဘ၀ကို ရ႐ွိခဲ့ပါျပီ၊ လူ႔ဘ၀သို႔ ေခတၱခဏ ရ႐ွိ၊ ေရာက္႐ွိေနစဥ္ ကိုယ္စီကိုယ္စီ
လုပ္ေဆာင္ၾကရမည့္ က်င့္၀တ္တရားမ်ားကို သေႏၶတည္သည္မွစ၍ စုေတသည့္တိုင္ေအာင္ က်င့္ေဆာင္ၾကရမည္
ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ ဘ၀ခရီးၾကမ္းကို ေလွ်ာက္လွမ္း ျဖတ္သန္းေသာအခါ ေကာင္းသည့္ အရာမ်ားကို
ေတြ႔ရလွ်င္ စိတ္ခ်မ္းသာၾကမည္၊ မေကာင္းသည့္ အရာမ်ားကို ေတြ႔ရလွ်င္ စိတ္ဆင္းရဲၾကမည္၊
ဒါဟာ ‘ေလာက သဘာ၀’ ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ‘ေလာက
သဘာ၀တရား’ တစ္နည္းအားျဖင့္ ‘ေလာကဓံတရား’
သည္ (၈)ပါး ႐ွိပါသည္။ ထို(၈)ပါးသည္ -
၁။ လာဘ = လာဘ္ရ႐ွိျခင္း၊
၂။ အလာဘ = လာဘ္မရ႐ွိျခင္း၊
၃။ ယသ = အေျခြအရံ ေပါမ်ားျခင္း၊
၄။ အယသ = အေျခြအရံ နည္းပါးျခင္း၊
၅။ ပသံသာ = ခ်ီးမြမ္းခံရျခင္း၊
၆။ နိႏၵာ = ကဲ့ရဲ့ခံရျခင္း၊
၇။ သုခံ = ခ်မ္းသာျခင္း၊
၈။ ဒုကၡံ = ဆင္းရဲျခင္း၊
တို႔ျဖစ္၏။
ထို႐ွစ္ပါးတို႔တြင္ လာဘ၊ ယသ၊ ပသံသာ၊ သုခံ - ဟူေသာ အေကာင္း ေလာကဓံ
ေလးပါးတို႔အား မဆိုထားဘိဦး၊ အလာဘ၊ အယသ၊ နိႏၵာ၊ ဒုကၡံ - ဟူေသာ အဆိုး ေလာကဓံတရား ေလးပါးတို႔ႏွင့္
ေတြ႔မိလွ်င္ကား သတၱ၀ါတို႔သည္ ထိုတရားေလးပါးအား လိုခ်င္တပ္မတ္ျခင္း ရာဂတည္းဟူေသာ ေလာဘသည္
ျဖစ္၏။ ထိုေလာဘသည္ တေျဖးေျဖး လိုခ်င္မႈ အားၾကီးလာ၍ “အလိုၾကီးေတာ့ အရနည္း၏”
ဟူသကဲ့သို႔ “လိုတာမရ၊ ရတာမလို”
ျဖစ္ၾကရ၏။ လိုအပ္ေသာ အရာတို႔ကို မရေသာအခါ ခတ္ထန္ၾကမ္းတမ္းမႈ = ေဒါသသည္ ျဖစ္လာ၏။ ေဒါသ
ျဖစ္လာလွ်င္ အာ႐ုံကို မသိ ေတြေ၀မႈ = ေမာဟလည္း ျဖစ္ေတာ့၏။ ဤကဲ့သို႔ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ
ဟူေသာ အကုသိုလ္ ဟိတ္သုံးပါးတို႔သည္ ေကာင္းေသာ ပဋိသေႏၶ အက်ိဳးကို မေပးေခ်၊ မေကာင္းေသာ
ပဋိသေႏၶ အက်ိဳးကိုသာ ေပး၏။ မိမိတို႔သည္ မေကာင္းေသာ ပဋိသေႏၶ အက်ိဳးကိုသာ ေပးတတ္ေသာ ထိုအကုသိုလ္
ဟိတ္သုံးပါးကို အထူးပင္ ဖယ္႐ွားသင့္လွ၏။
ထိုမေကာင္းေသာ ဟိတ္သုံးပါးကို ဖယ္႐ွားဖို႔ရန္အတြက္ ဤကဲ့သို႔ ႏွလုံးသြင္းၾကရမည္။
“
‘ငါ’ ဟု သမုတ္ထားအပ္ေသာ ‘ခႏၶာႏွင့္စိတ္’ တနည္းအားျဖင့္ ‘႐ုပ္ႏွင့္နာမ္’ တို႔သည္ အခ်ိန္မေရြး
ကင္းကြာ သြားနိဳင္၏။ ပ်က္ဆီးသြားနိဳင္၏။” ဟု ႏွလုံးသြင္း ၾကည့္လိုက္လွ်င္
မိမိ၏ စိတ္သည္ ခႏၶာႏွင့္ ခဏတာ ကင္းကြာသြားပါလိမ့္မည္။ ထိုအခ်ိန္၀ယ္ ေလာကတခြင္၌ ႐ွိအပ္၊
ထားအပ္ေသာ အရာတို႔သည္လည္း မိမိႏွင့္ ကင္းလြတ္ေနသျဖင့္ မိမိ၏စိတ္သည္ စင္ၾကယ္သြား၏။ သန္႔႐ွင္းသြား၏။
ထိုနည္းအတူပင္ သတၱေလာက၊ သခၤါရေလာက၊ ၾသကာသေလာက ဟူေသာ ေလာကၾကီးႏွင့္ တစ္ဘ၀ တစ္ခဏသာ ေတြ႔ၾကရ၊
ဆုံၾကရသည္ ျဖစ္၏။ တစ္ေန႔တြင္ လမ္းခြဲၾကရေပဦးမည္။ ထိုသို႔ ခဏတာ ဆုံေတြ႔ၾကရသည့္ ဘ၀မွာ
အဘယ့္ေၾကာင့္ ေလာဘစိတ္၊ ေဒါသစိတ္၊ ေမာဟစိတ္ ဟုဆိုအပ္ေသာ မေကာင္းေသာ အကုသိုလ္ ဟိတ္တို႔ကို
မိမိတို႔၏ ျဖဴစင္သန္႔႐ွင့္သည့္ စိတ္သေဘာတြင္းသို႔ ထည့္သြင္းထားေနဦးမည္နည္း။ ဖယ္႐ွားသင့္သည္သာ
ျဖစ္၏။
ထိုသို႔ေသာ ‘ခႏၶာႏွင့္စိတ္’
ကို ခဏတာ ကင္းကြာေအာင္ ဉာဏ္ျဖင့္ ၾကည့္၍၊ ကင္းေသာအတိုင္း သိေသာ ခဏ၌ ခ်မ္းသာမႈသည္ ျဖစ္၏။
ထိုခ်မ္းသာကား ေလာကီခ်မ္းသာပင္ ႐ွိေသး၏။ ထိုခ်မ္းသာကိုပင္ ၀ိပႆနာေပၚ တင္၍ ျဖစ္၊ပ်က္
အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ ႐ွဳမွတ္မွသာလွ်င္ ေလာကုတၱရာ ခ်မ္းသာအစစ္သို႔ ေရာက္နိဳင္ေပ၏။ ေလာကီခ်မ္းသာႏွင့္
ေလာကုတၱရာ ခ်မ္းသာတို႔ကို “အတတ္ပညာကို ျဖည္းျဖည္း သင္ရာ၏”
ဟူေသာ ေလာကနီတိက်မ္းလာအရ သိ၊ သိေသာ ခဏတို႔ မ်ားလာေသာအခါတြင္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း တည္ျမဲလာမည္
ျဖစ္သည္။ တပါးသူတို႔ ေျပာစမတ္ျပဳၾကသည့္ တရားထိုင္ျခင္း၊ တရား႐ွဳမွတ္ ပြားမ်ားျခင္းဟု
ဆိုျခင္းသည္ တင္ပလႅင္ေခြထိုင္ျပီး ဘယ္ဘက္လက္ေပၚ ညာဘက္လက္တင္၍ ၀င္ေလ - ထြက္ေလ ႐ွဳမွတ္ပြားမ်ားပါမွ
တရားထိုင္သည္၊ တရား႐ွဳမွတ္ ပြားမ်ားသည္ဟု ေခၚသည္မဟုတ္။ ေလ်ာင္း၊ ထိုင္၊ ရပ္၊ သြား စသည့္
မည္သည့္ ဣရိယာပုထ္ႏွင့္မဆို ျဖစ္ေပၚလာသမွ်ေသာ အာ႐ုံေတြမွာ သတိကပ္ျပီး ေနေနသမွ် အခ်ိန္တိုင္းကို
တရားထိုင္သည္၊ တရား႐ွဳမွတ္ ပြားမ်ားအားထုတ္သည္ဟု ေခၚဆိုရပါသည္။
မိမိတို႔၏ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ေသာ အတိက္တို႔ကို ျပန္လည္၍
ေတြးေတာ ေနမည့္အစား ယခု ပစၥဳပၸန္အခ်ိန္တြင္ ဘာလုပ္သင့္သလဲ၊ ဘယ္လိုေတြးသင့္သလဲ၊ သတိကပ္လ်က္
မွန္ကန္သည့္အတိုင္း စဥ္းစား၊ ေျဖာင့္မတ္သည့္အတိုင္း လုပ္ေဆာင္ေနပါမည္ဆိုလွ်င္ မိမိတို႔၏
ဘ၀သည္ တန္ဖိုး႐ွိေသာဘ၀၊ ျပီးျပည့္စုံေသာဘ၀ ျဖစ္ေနပါျပီ။ ျမတ္ဗုဒၶက ျပီးဆုံးခဲ့သည့္
အတိက္ကိုလည္း ျပန္မၾကည့္ႏွင့္၊ ေရာက္မလာေသးသည့္ အနာဂတ္ကိုလည္း မေမွ်ာ္မွန္းႏွင့္၊ ယခုလက္႐ွိ
ျဖစ္ပ်က္ေနသည့္ ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္မတ္မတ္ကို ၾကည့္ျပီး မိမိတို႔ လုပ္သင့္ လုပ္ထိုက္သည္ကို
လုပ္၊ ေျပာသင့္ ေျပာထိုက္သည္ကို ေျပာ၊ ၾကံသင့္ ၾကံထိုက္သည္ကို ၾကံ၊ ေတြးသင့္ ေတြးထိုက္သည္ကို
ေတြး၍၊ အေၾကာင္းအက်ိဳး စဥ္းစား၊ အမွားအမွန္ ေ၀ခြဲ၊ ေကာင္းမေကာင္း ဆုံးျဖတ္၊ ေကာင္းလွ်င္လုပ္၊
မေကာင္းလွ်င္ မလုပ္ႏွင့္၊ မိမိအတြက္ အက်ိဳး႐ွိလွ်င္ လုပ္၊ သူတစ္ပါးအတြက္ အက်ိဳး႐ွိလွ်င္
လုပ္၊ မိမိအတြက္လည္း အက်ိဳးမ႐ွိ သူတစ္ပါးအတြက္လည္း အက်ိဳးမ႐ွိလွ်င္ မလုပ္ႏွင့္ ထိုသို႔ဆိုလွ်င္
မိမိတို႔၏ ဘ၀သည္ ေအးခ်မ္းသာယာေသာ ဘ၀ ျဖစ္ေတာ့သည္။
မိမိတို႔သည္ ေလာကၾကီးအတြင္းမွ မ႐ုန္းထြက္နိဳင္ေသးသ၍ ေလာကၾကီးတြင္
ျဖစ္ပ်က္သမွ်ေသာ အရာအားလုံးႏွင့္ ေတြ႔ရ၊ ၾကံရ၊ ဆုံရမည္ ျဖစ္သည္။ ဤသို႔ ေတြ႔ရ၊ ၾကံရ၊
ဆုံရသည့္အခါ အျမဲတမ္းသာလွ်င္ ေလာကၾကီးႏွင့္ ဆက္သြယ္ေနရမည္ ဆိုေပမယ့္ အခ်ဳပ္အားျဖင့္
ဆင္ျခင္ၾကည့္ေသာအခါ ျမင္ျမင္ သမွ်ေသာ=႐ူပါ႐ုံ၊
ၾကားၾကား သမွ်ေသာ=ေသာတာ႐ုံ၊ အနံ႔နံ သမွ်ေသာ=ဂႏၶာ႐ုံ၊ အရသာ မွန္သမွ်ေသာ=ရသာ႐ုံ၊ အေတြ႔အထိ မွန္သမွ်ေသာ=ေဖာ႒ဗၺာ႐ုံ၊ ဤအာ႐ုံငါးပါးကို သိသိသမွ်ေသာ=ဓမၼာ႐ုံ၊ တည္းဟူေသာ အာ႐ုံေျခာက္ပါးတို႔သည္
ျဖစ္ေနၾကသည္၊ ပ်က္ေနၾကသည္၊ ျမင္အပ္သည့္ ႐ူပါ႐ုံေတြလည္း ပ်က္မည္၊ မျမင္အပ္သည့္ ဓမၼာ႐ုံ(သေဘာတရား)ေတြလည္း
ပ်က္မည္ ျဖစ္ပါသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ေလာကၾကီး၏ အေၾကာင္းကို ေတြးရမည္၊ ၾကံရမည္၊ ေျပာရမည္၊
လုပ္ေဆာင္ရမည္၊ သို႔ေပမယ့္လည္း ေလာကၾကီးႏွင့္ ဆက္ႏြယ္မႈ မ႐ွိရဘူး။ “ေလာကၾကီး၏ အေၾကာင္းကို ေျပာရမည္၊ ေလာကၾကီးႏွင့္
ပတ္သက္ဆက္ႏြယ္မႈ မ႐ွိေစရဘူး” ဟုဆိုျခင္းသည္ မိမိတို႔၏ စိတ္ကို အသန္႔႐ွင္းဆုံး၊
အျဖဴစင္ဆုံး ျဖစ္ေအာင္ ‘သဘာ၀ဓမၼ’ ႏွင့္
ခ်ဳပ္ကိုင္လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႔ရာ၌ ဘယ္အရာ၀တၳဳမွ အမွန္တကယ္ မ႐ွိဘူး၊ ခဏတာ အတြင္းသာ
ျဖစ္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ မိမိတို႔၏ ခႏၶာကိုယ္လည္း တစ္ခဏသာလွ်င္ ျဖစ္သည္။ စိတ္လည္း တစ္ခဏသာလွ်င္
ျဖစ္သည္။ ဤသို႔ စဥ္းစားဆင္ျခင္ျပီး အခါအားေလ်ာ္စြာ ‘သဘာ၀ဓမၼ’ မ်ားကို သိေနမည္ဆိုလွ်င္ မိမိတို႔၏ ဘ၀ဟာ တစတစ ျပည့္စုံသြားမည္
ျဖစ္သည္။
မိမိတို႔၏ ဘ၀ကို ေအာင္ျမင္ခ်င္လွ်င္ -
(၁) မခံခ်င္စိတ္ = မာန ေမြးရမည္၊
(၂) ထိုမာနကို ခ်ိဳးႏွိမ္နိဳင္သည့္ = ပကတိစိတ္
ေမြးရမည္၊
(၁) မခံခ်င္စိတ္ ေမြးျခင္းသည္
တပါးသူတို႔ ေတာ္သလို မိမိသည္လည္း ေတာ္ရမည္ဟု ႏွလုံးသြင္းမိျခင္း ျဖစ္သည္။ တပါးသူတို႔
ပညာတတ္သလို မိမိသည္လည္း ပညာတတ္ရမည္ဟု ႏွလုံးသြင္းမိျခင္း ျဖစ္သည္။ ဒါဟာ ျပိဳင္ဘက္႐ွာလိုက္သည့္
သေဘာပင္ျဖစ္သည္။ ျပိဳင္ဘက္ဆုိသည္မ်ိဳးက ဘယ္နည္းႏွင့္ပင္ ျဖစ္ျဖစ္ သူျပိဳင္ကိုယ္ျပိဳင္
အနိဳင္ရဖို႔ကိုပဲ ၾကိဳးစားသည္။
(၂) ကိုယ္က အနိဳင္ရခ်င္လို႔ ျပိဳင္ျပီဆိုကတည္းက ေထာင္လႊားတက္ၾကြတတ္သည့္
မာနက ျဖစ္ေနျပီ၊ သို႔ေပမယ့္ မေကာင္းေသာ မာနေတာ့ မဟုတ္တန္ရာ။
ထိုမခံခ်င္စိတ္ မာနသည္ မိမိက ေ႐ွးဦးစြာ လုပ္သင့္ လုပ္ထိုက္တာကို
ေတြးျပီး နည္းမွန္လမ္းမွန္ျဖင့္ လုပ္ေဆာင္မည္ ျဖစ္သည့္အတြက္ ျဖစ္သည္။ မာန၏ ပင္ကိုယ္သေဘာသည္
ေမာက္မာခတ္ထန္သည့္အတြက္ ဤမာနကိုပင္ ခ်ိဳးႏွိမ္ဖ်က္ဆီးနိဳင္မည့္ ပကတိစိတ္ ျဖစ္ေပၚလာေအာင္
ေမြးကို ေမြးရမည္ ျဖစ္သည္။ ပကတိစိတ္ဆိုသည္က မူလရင္းျမစ္ကတည္းက ျဖဴစင္သည့္သေဘာ ႐ွိသည္။
ဤသို႔ ျဖဴစင္သည့္သေဘာ ႐ွိသည့္ ပကတိစိတ္မွသာလွ်င္ မာနကို ခ်ိဳးႏွိမ္ဖ်က္ဆီးနိဳင္မည္
ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မခံခ်င္စိတ္မာနႏွင့္ ျဖဴစင္သည့္ သေဘာ႐ွိသည့္ ပကတိစိတ္တို႔ကို
အျမဲတမ္း လက္ခံက်င့္သုံးနိဳင္လွ်င္ မိမိတို႔၏ ဘ၀သည္ ေအာင္ျမင္ျပီဟု ရဲရဲၾကီး ေျပာလိုက္ရေပသည္။
ထိုကဲ့သို႔ ေအာင္ျမင္သည္ျဖစ္ေစ၊ မေအာင္ျမင္သည္ျဖစ္ေစ ယေန႔ေခတ္
လူငယ္တို႔သည္ လူငယ္မ်ားပီပီ ဘယ္လို အလုပ္မ်ိဳးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ စိတ္အား ထက္သန္စြာျဖင့္ လုပ္ခ်င္ၾကသည္ခ်ည္း
ျဖစ္ပါသည္။ အထူးသျဖင့္ သူတစ္ပါးအက်ိဳး ေဆာင္ရြက္ရသည့္ ပရဟိတ လုပ္ငန္းစဥ္တို႔၌ ျဖစ္သည္။
ဤကဲ့သို႔ လုပ္ေဆာင္ျခင္းသည္ ေကာင္းသည္ ဆိုေပမယ့္ ကိုယ့္ဘက္ ကိုယ့္အေျခကို ျပန္လည္၍
ဆန္းစစ္ၾကည့္ေသာအခါ အဘယ္သို႔ေသာ ပညာမွ မ႐ွိေသးေပ။ မိမိ၌ အက်ိဳးတစုံတရာ မ႐ွိေသးဘဲႏွင့္
တပါးသူတို႔၏ အက်ိဳးမ်ားကို ေဆာင္ရြက္ရျခင္းသည္ အဘယ္သို႔ေသာ နည္းျဖင့္ ေအာင္ျမင္ ထြန္းေပါက္နိဳင္မည္နည္း။
မေအာင္ျမင္တန္ရာ။
ထို႔ေၾကာင့္ ျမတ္ဗုဒၶက မိမိအတြက္ အက်ိဳးမ်ားေစဖို႔၊ မိမိ၏ ေဆြမ်ိဳးမိႆဂၤဟ
တို႔အတြက္ အက်ိဳးမ်ားေစဖို႔၊ တပါးသူတို႔အတြက္၊ ေလာကအတြက္ အက်ိဳးမ်ားေစဖို႔ဟု ရည္ရြယ္၍၊
(၁) ဗုဒၶတၳစရိယ =
မိမိကိုယ္က်ိဳးအတြက္ ေဆာင္ရြက္ျခင္း၊
(၂) ဉာတတၳစရိယ = မိမိ ေဆြမ်ိဳးမိႆဂၤဟတို႔၏ အက်ိဳးအတြက္ ေဆာင္ရြက္ျခင္း၊
(၃) ေလာကတၳစရိယ = သူတစ္ပါးအက်ိဳး၊ ေလာကအက်ိဳးအတြက္ ေဆာင္ရြက္ျခင္း၊
- ဟူေသာ စရိယသုံးပါးကို အဆင့္ဆင့္ က်င့္ေဆာင္နိဳင္ရန္ ရတနသုတ္ထဲတြင္
ထည့္သြင္း ေဟာၾကားခဲ့သည္ မဟုတ္ပါလား။ ထိုစရိယသုံးပါးတို႔တြင္ ပထမဦးဆုံး ျဖစ္ေသာ ဗုဒၶတၳစရိယ=မိမိကိုယ္က်ိဳးကို
ျပည့္စုံနိဳင္သမွ် ျပည့္စုံေအာင္ ၾကိဳးစား အားထုတ္ရမည္ ျဖစ္သည္။ မိမိ၌ ျပဳလုပ္တီထြင္နိဳင္ေသာ
ဉာဏ္ပညာ အက်ိဳးစီးပြား ႐ွိသင့္သေလာက္ ႐ွိပါမွ ဒုတိယျဖစ္သည့္ ဉာတတထစရိယ=မိမိ၏ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း
အေပါင္းအေဖာ္ မိႆဂၤဟတို႔၏ အက်ိဳးမ်ားစြာတို႔ကိုလည္း ေဆာင္ရြက္နိဳင္မည္ ျဖစ္သည္။
ထိုကဲ့သို႔ မဟုတ္၊ ကိုယ့္အက်ိဳးစီးပြား မ႐ွိပါဘဲ၊ ေဆြမ်ိဳး မိႆဂၤဟတို႔၏
အက်ိဳးကိုျဖစ္ေစ၊ တပါးသူတို႔၏ အက်ိဳးကိုျဖစ္ေစ ေဆာင္ရြက္မည္ဆိုလွ်င္ အဆင္မေျပနိဳင္ပါဘူး။
မိမိတြင္လည္း အက်ိဳးစီးပြား ျပဳလုပ္နိဳင္စြမ္း ႐ွိမည္၊ ေဆြမ်ိဳး မိႆဂၤဟ မ်ားစြာတို႔ကိုလည္း
အက်ိဳးျပဳမည္ဆိုလွ်င္ မိမိတို႔၏ ဘ၀သည္ အေတာ္အသင့္ ျပည့္စုံျပီး ေအာင္ျမင္ေနသည္ဟု ဆိုရမည္
ျဖစ္သည္။ ထိုေနာက္ တတိယျဖစ္ေသာ ေလာကတၳစရိယ=သူတပါးတုိ႔၏ အက်ိဳးစီးပြား၊ ေလာက၏ အက်ိဳးစီးပြားတို႔ကို
ေဆာင္ရြက္နိဳင္မည္ ဆိုလွ်င္ျဖင့္ မိမိတို႔၏ ဘ၀သည္ အေတာ္ၾကီးကို ေအာင္ျမင္ ထြန္းေပါက္ေနျပီဟု
ဆိုရမည္ ျဖစ္ပါသည္။
အဲဒါေၾကာင့္ ခဏတာ ရလာသည့္ ဘ၀တြင္ ျမတ္ဗုဒၶ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့သည့္အတိုင္း
ျမတ္ဗုဒၶ အလိုက် နည္းလမ္းေကာင္းေတြ မ်ားစြာထဲမွ ဗုဒၶတၳစရိယ၊ ဉာတတၳစရိယ၊ ေလာကတၳစရိယ
ဟူေသာ တရားသုံးပါးကို မိမိတို႔၏ ဘ၀ႏွင့္ တစ္ထပ္တည္းက်ေအာင္ ၾကိဳးစား အားထုတ္၍ အက်ိဳး႐ွိ႐ွိ
အသုံးခ်သြားလွ်င္ မိမိတို႔၏ ဘ၀သံသရာ တစ္ခရီးေတာ့ ေအးခ်မ္းသာယာလိမ့္မည္ ျဖစ္ပါသည္။ နိဂုံးခ်ဳပ္ေသာ္
မိမိတို႔၏ ကိုယ္စီကိုယ္စီ ဘ၀တို႔ကို ျပည့္ျပည့္စုံစုံ ေအာင္ျမင္လိုသူတိုင္းသည္ “(၁) မခံခ်င္စိတ္မာနႏွင့္ ပကတိစိတ္ထားျပီး၊ (၂)
စရိယသုံးပါးကို လက္ကိုင္ ေတာင္ေ၀ွးပမာ ဆြဲကိုင္လ်က္၊ (၃) ေလာက သဘာ၀ဓမၼ တို႔ကို ထင္ထင္႐ွား႐ွား
ျမင္ရျပီးလွ်င္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ပရိယတၱိ သာသနာ၊ ပဋိပတၱိ သာသနာ၊ ပဋိေ၀ဓ သာသနာ ဟူေသာ သာသနာေတာ္
ျမတ္သုံးပါးတို႔ကို အရွည္တည္တံ့ေအာင္ ၾကံေဆာင္ၾကိဳးကုတ္ စြမ္းအားထုတ္နိဳင္ေသာ သာသနာျပဳ
သူေတာ္ေကာင္းမ်ား ျဖစ္နိဳင္ၾကပါေစ” ဟုဆႏၵျပဳရင္း ဤေဆာင္းပါးကို နိဂုံးခ်ဳပ္အပ္ပါသတည္း။ ။
အရွင္သုစိတၱ(၀မ္းသာ)
1-5-2017
